جمعه, ۸ بهمن , ۱۴۰۰ 25 جماد ثاني 1443 Friday, 28 January , 2022 ساعت تعداد کل نوشته ها : 11938 تعداد نوشته های امروز : 0 تعداد اعضا : 3785 تعداد دیدگاهها : 299×
کلید گنج آرامش نماز است
۰۷ آذر ۱۴۰۰ - ۹:۴۸
شناسه : 83894
4
سروده دکتر سید احمد زرهانی:

به گزارش روابط عمومی ستاد اقامه نماز کشور، «مثنوی فطرت و فاطر» سروده دکتر سید احمد زرهانی، قائم مقام ستاد اقامه نماز و بنیاد مهدویت منتشر شد.

ارسال توسط :
پ
پ

باسمه تعالی

«مثنوی فطرت و فاطر»

به نام فاطر فطرت نگاری                     که افروزد چراغ رستگاری

بشر را آفرید از فطرت خویش              به او زد پرتوی از حکمت خویش

پیامبر را به سوی ما فرستاد              کتاب و آهن و میزان به او داد

  که انسان را رهاند از جهالت                 به کارد در زمین بذر عدالت

جوان سر بلند روشن اندیش              نگهداری کن از سرمایه خویش

بود سرمایه تو فطرت پاک                      که از خاکت برد تا اوج افلاک

    نویس این نکته را بر لوح خاطر             که فطرت زنده است از فیض فاطر

اگر فطرت ز فاطر دور گردد                       چراغ زندگی کم نور گردد

 کند فاطر چو باران بهاری                         زمین فطرتت را آبیاری

    به این گلشن اگر باران نبارد                   شود خشک و خس و خاری بر آرد

بود فطرت وجودی جاودانه                         که دارد امتدادی بی کرانه

        خدا فاطر بود فطرت خدایی است                    میان این دو انس و آشنایی است

     گهر در گنج فطرت بی شمار است                      زمینی مستعد کشت و کار است

  کند فاطر شکوفا فطرت ناس                           زند آتش بر آن شیطان خناس

 هوس شیطانی و فطرت الهی است                  سپیدی فطرت و شهوت سیاهی است

بُوَد در ذات هر کس فطرت الله                          که روشن می­کند در پیش او راه

اگر طغیان کند رود غرایز                                شود هر منکری آزاد و جایز

         هوس در می­نوردد تا رو پودت                             شود پژمرده فطرت در وجودت

به فطرت ده ز فاطر بهره­ مندی                     که بینی در دو عالم سر بلندی

 درخشان می­ شود سیمای فطرت                              ز فیض تابش قرآن و عترت

 اگر فطرت شود غالب به شهوت                       نبیند جسم و جانت رنگ رخوت

 نه تنها رخوت و نخوت بمیرد                                 رذائل در دلت مأوا نگیرد

شود جان تو بستان فضائل                                رهد از رنج طغیان رذائل

   کلام الله و عقل و شاه لولاک                              حمایت می­ کنند از فطرت پاک

   ولی شیطان و نفس شهوت آلود                           کنند اطراف فطرت را گِل اندود

          جوان بین دو نیرو در تکاپوست                       یکی صدق و یکی کذب و هیاهوست

       نشاط هستی از نسل جوان است                          که چون رود خروشانی روان است

         فرا روی بنی آدم دو راه است                           یکی روشن یکی دیگر سیاه است

 تو باید راه روشن را سپاری                                 قدم در وادی عزّت گذاری

اگر در کشتی فطرت نشینی                                 ز طوفان بلا محنت نبینی

بود شیطان همیشه در کمینت                                 که تا بالا برد کوبد زمینت

ره شیطان مخوف و جانگداز است                                    پر از پیچ و خم دور و دراز است

به ظاهر راه شیطان پر فروغ است                               به باطن شوره زاری از دروغ است

ره روشن ره پروردگار است                                     که صاف و مستقیم و بی غبار است

جوان دارای حق انتخاب است                                  به فرمان خرد اهل حساب است

  برای آنکه از محنت نرنجی                                            میان خوب و بد باید بسنجی

 گزینی آنچه را کاید به کارت                                              کند خرّم بهار روزگارت

تو را از خاکدان بالا کشاند                                                کنار مردم دانا نشاند

 نمی ­باید خودت را کم ببینی                                     تو سلطانی خدا را جانشینی

 تو از فرمانروایان جهانی                                           که نافذ در زمین و آسمانی

 خلیفه، جانشین حّی و داناست                                 که بر انجام هر کاری تواناست

خلافت را به آن کس می­سپارد                                     که در ملک تقرّب پا گذارد

  ره فطرت تقرب آفرین است                                      تقرّب گوهر دریای دین است

 اگر نیکی گزینی سربلندی                                         نمی­بینی به آسانی گزندی

 مقرب با خدا در ارتباط است                                  میان جامعه، خوش اختلاط است

 به طبعی آسمانی در زمین است                                    نشان رحمهٌ للعالمین است

  خداوند جهان را می­ستاید                                               گره از کار مردم می­گشاید

« وَ لا تُلقُوا بِأیدِکُم» در آتش                                  که دارد شعله ­های آن کشاکش

 اگر زشتی گزینی دل پریشی                                         گرفتار هوای نفس خویشی

جهنم حاصل اعمال زشت است                                     برون داد نکوکاری بهشت است

اگر آتش به کاری، آتشینی                                             اگر گل پروری، خُلد برینی

 بهشت از تو جهنم از تو خیزد                                                 زنیکان جهان دوزخ گریزد

 اگر از فطرت و فاطر گسستی                                         به روی صخره ­ی وحشت نشستی

تو را باد حوادث می­رباید                                              به رویت باب غم را می­ گشاید

 نگو این صخره از کوهی بلند است                                          ز طوفان مشّوش بی گزند است

نَوَردَد موج این طوفانِ نستوه                                             زمین و آسمان و صخره و کوه

در آن بحبوحه­ ی بحرانِ جانکاه                                         تو را می­بیند و می­خواهد الله

به حکم فطرت و فریاد وجدان                                           خدا را گربخوانی از دل و جان

 تو را از قعر خواری می­رهاند                                              به روی تخت عزّت می­نشاند

  ره و رسم نجات و توبه باز است                                           خدای مهربان بنده نواز است

 پشیمان تا شوی اشکی بریزی                                          زدام مکر شیطان می­گریزی

تو صاحب اختیاری می­توانی                                          دلت را از کژ اندیشی رهانی

گر افتادی به چاه نابکاری                                                  خودت را می­توانی در بیاری

سرشکی تا فشانی ره شود باز                                              دهد فاطر به فطرت شوق پرواز

 حیات طیبه از سر بگیری                                                         به جای خاک تیره زر بگیری

چو برگردی دوباره بر درِ دوست                                               ببینی مهربانی شیوه ­ی اوست

تو را میدان دهد تا زنده گردی                                                 گرامی گوهری ارزنده گردی

 چو بیند در تو آهنگ ندامت                                                          دلت را می­نوازد با کرامت

 نویسد نام تو در دفتر خویش                                                           کنار بندگان برتر خویش

دهد جاه و جلال و آبرویت                                                     گشاید هر در بسته برویت

 بپوشاند گناهانت به حکمت                                                   نشاند بر سریر ناز و نعمت

 جهانداری که غفارالذنوب است                                             برای بنده ستار العیوب است

اگر برگشته ­ای ثابت قدم باش                                           رها از قید و بندِ بیش و کم باش

پرستش کن خدا را ، چون عبادت                                            به عابد می­ دهد تاج سعادت

کلید گنج آرامش نماز است                                             در رحمت به روی بنده باز است

 نسیم معرفت آنجاوزان است                                             که نورانی ز خورشید اذان است

 بود ذکر الهی، نور هستی                                               رهاند بنده را از خود پرستی

 برد بالا رساند تا به معراج                                               گذارد بر سرش از فرّهی تاج

 زمین و آسمان و ماه و ماهی                                             بود پیوسته در ذکر الهی

اگر اهل نمازی در امانی                                            درخشان چون قمر در آسمانی

   نمی­بینی به دنیا راه بن بست                                           همیشه در کنار تو کسی هست

در آن ساعت که در راز و نیازی                                     به محراب و به معراج نمازی

ملائک در کنارت می­نشینند                                            که تا عشق و پرستش را ببینند

چو پیشانی گذاری بر سر خاک                                        درودت می­فرستند اهل افلاک

 مناجات و دعایت مستجاب است                                   حقیقت پیش رویت بی نقاب است

  تو می­بینی ولی با دیده دل                                             به مقصد می­رسی منزل به منزل

  وجودت مهبط الهام و نور است                                           مصلّا از مصلّی در سرور است

 به یُمن ذکر حق ایمن زسهوی                                         نه لغوی دامنت گیرد نه لهوی

  خشوع و خاکساری کز تو خیزد                                         کند کاری که اهریمن گریزد

خدایا گفتم این شعر دل انگیز                                         ولی شرمنده ­ام از زادِ ناچیز

به زرهانی نظر کن، زاد راهی                                            ندارد، از تو می­خواهد الهی

به حکم «جاهدوا فینا » دویدم                                         به جان بار امانت را کشیدم

  رسیدم بر درت، امّا تهی دست                                      فقط سرمایه ­ام بیم و امیدست

به رسم رأفت و پروردگاری                                            رهان این بنده را از بند خواری

که بنشیند کنار دوستانت                                                بچیند شاخ گل از بوستانت

تو عزّت می­دهی باقی حقیرند                                             به درگاه خداوندی فقیرند

بنه تاج هدایت بر سر من                                                 نبر گنج ولایت از بر من

 که از فیض ولایت سرفرازم                                               قبول افتد به درگاهت نمازم

میان فاطر و فطرت ولایت                                                  گذر گاهی بود سوی هدایت

ولی الله اعظم هادی ماست                                                    بهار خرم آزادی ماست

خداوندا بکن یاری «امین» ش                                                  فقیه اهل بیت و جانشین ش

 

                                                                                                                       

     دکتر سید احمد زرهانی        

قائم مقام ستاد اقامه نماز و بنیاد مهدویت 

             

لینک فضای مجازی

ثبت دیدگاه

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.