به گزارش روابط عمومی ستاد اقامه نماز استان زنجان، در آستانه برگزاری «سیوسومین اجلاس سراسری نماز» با عنوان «اقامه نماز در اندیشه و عمل رهبر شهید انقلاب اسلامی»، فرصتی دست داد تا با رضا ستاریپور، مدیرکل صداوسیمای استان زنجان، به گفتوگو بنشینیم. وی معتقد است نماز نباید صرفاً یک وظیفه باشد، بلکه باید به یک «انتخاب هوشمندانه» در زندگی مدرن تبدیل شود. در ادامه، مشروح این گفتوگو را میخوانید.
برای پرجاذبهتر کردن و افزودن بر غنای آثار هنری با محوریت دین، چه راهکاری دارید؟
همواره ترکیبهایی که در حوزههای دین و هنر داشتهایم، ترکیبهای موفقی بوده است. دین و هنر به واسطه ریشههای معنایی و اصالتی که در هر دو وجود دارد، دارای یک «امتزاج» و درهمتنیدگی ذاتی هستند. ما هر زمان این دو را در کنار هم قرار دادیم، نتیجه گرفتیم. پیشنهاد مشخص من این است که برای رسیدن به آثار فاخر، باید نگاه هنرمندان به «تجربه زیسته» انسانهایی باشد که زندگی دینی را با تمام وجود باور و به آن التزام دارند.
اگر قرار باشد اثری فاخر با محوریت «معراج مؤمن» یا «نماز در سیره امام شهید» خلق کنید، روی چه زاویهای متمرکز میشوید؟
ورود به جنبههای زیباییشناختیِ مفاهیم دینی، حتماً یک اثر قوی و ماندگار خلق میکند. اگر بخواهم روی سیره امام شهید تمرکز کنم، قطعاً سراغ این زاویه میروم: تصور کنید شخصیتی که در رأس هرم سیاسی قرار دارد و با بزرگترین تلاطمات و اشتغالات اجتماعی، سیاسی و نظامی دستبهگریبان است، چگونه با نماز پیوند میخورد؟
ارتباط ایشان با نماز یومیه و توجه ویژه به آن در بحبوحه بحرانها، مهمترین سوژه است. این زاویه نشان میدهد که نماز برای ایشان نه یک حاشیه، بلکه «نماد مقاومت و ایستادگی» بود. آن خروج ملکوتی و آثارِ عبادتِ عمیق، همان چیزی است که شخصیت ایشان را ارتقا داد و ما باید این پیوندِ «اقتدارِ سیاسی» با «خلوتِ معنوی» را به تصویر بکشیم.
برای به تصویر کشیدن «نماز جماعت جوانان»، چه فضا و روایتی را مناسب میدانید؟
نکته کلیدی اینجاست که ما نباید فقط «عمل» (حرکات فیزیکی نماز) را نمایش دهیم؛ بلکه باید به دنبال بازنمایی «حسِ پشتِ عمل» باشیم. روایت باید پویا و زندگیمحور باشد. باید جوانها را در موقعیتهای مختلف زندگی مدرن نشان دهیم؛ بهگونهای که نماز بخشی از جریان روزمره زندگی آنها باشد و در تار و پودِ وجود یک جوان مؤمن انقلابی تنیده شده باشد. یعنی مخاطب ببیند که نماز چگونه در چالشها و بزنگاههای زندگی، تکیهگاه اوست.
کدام بعدِ نماز (اجتماعی، عاطفی، فلسفی یا اسرار آن) ظرفیت بیشتری برای خلق یک اثر ماندگار دارد؟
در نگاه هنری و رسانهای، تمامی این ابعاد ظرفیت عظیمی دارند. انتخابِ اینکه کدام بعد مهمتر است، به «هدف تولید» بستگی دارد. بسته به اینکه میخواهیم چه حرفی بزنیم و مخاطب ما کیست، گاهی نگاه فردی و عاطفی اولویت دارد و گاهی نگاه اجتماعی. هنرِ ما این است که تشخیص دهیم در لحظهیِ خلقِ اثر، کدام نیازِ مخاطب با کدام بعد از نماز پیوند میخورد.
برای همکاری با ستاد اقامه نماز در تولید آثار فاخر، چه انتظاری از هنرمندان و پژوهشگران دارید؟
مهمترین نکته، «کشف و ضبط ایدهها» متناسب با باورهای نسل امروز است. نکتهای که معمولاً مغفول میماند، این است که ما باید هم خودمان و هم هنرمندان و پژوهشگران را دعوت کنیم که به «نگاهِ امروز» توجه کنند. ما باید کودک، نوجوان و جوانِ امروز را ببینیم و موضوع نماز را با «ادبیات زندگی مدرن» بیان کنیم.
اگر از این زاویه نگاه نکنیم، نماز که ستون خیمه دین و عامل اصلاح امور و ارتباط فرد با خودش و خانواده است، در تولیدات ما مهجور میماند. دعوت من از جامعه هنری و پژوهشی این است: بیایید با نگاهی نو، این ظرفیتهای بینظیر را در نماز کشف کنیم و با زبانِ امروزِ جامعه، آن را به مخاطب انتقال دهیم.
