تعقیبات مخصوص نماز ظهر و عصر

1 زمان تقریبی مطالعه 7 دقیقه

تعقیبات نماز به مجموعه ای از دعاها و اذکار و عباداتی گفته می شود که انسان بعد از خواندن نمازهای واجب به جای می آورد. طلب حاجت و دعاکردن بعد از نماز، از جمله اعمال محبوب در نزد خداوند متعال است چنانچه امام صادق علیه السلام می فرمایند: «به درستى كه خداوند نمازهاى واجب را در محبوبترين اوقات واجب كرد، پس حاجات خود را بعد از نمازهايتان بخواهيد.»[1] بهترینِ این دعاها و اذکار، آن هایی است که از قول معصومین علیهم السلام روایت شده و جزو سیره ی عبادی ایشان بوده است. در این مقاله قصد داریم تا به تعقیبات مخصوص نماز ظهر و عصر بپردازیم. با مت همراه باشید.

فضیلت انجام تعقیبات نماز از منظر روایات

قال الصادق عليه السلام: الدعاء بعد الفريضة افضل من الصلوة تنفلا: دعا کردن بعد از نمازهای واجب ، از خواندن نماز نافله نیز برتر است.[2]
قال الصادق عليه السلام: يستجاب الدعاء فى اربعة مواطن : فى الوتر و بعد الفجر و بعد الظهر و بعد المغرب: دعا در چهار زمان مستجاب می شود: در نماز وتر و پس از نماز صبح و بعد از نماز ظهر و پس از نماز مغرب [3]
رسول خدا صلی الله علیه و آله می فرمایند: «و در اوقاتِ ادای نمازهايتان، دستهاى خود را برای دعا به سوى خدای تعالی بلند کنید، زيرا آن اوقات بهترين ساعات است و پروردگار به سوى بندگانِ خود، با نظر لطف و رحمت نگاه مى كند و زمانی كه با او مناجات كنند، جواب مى دهد و چون او را بخوانند، لبيك مى گويد و هنگامی كه به درگاهش دعا كنند، اجابت می کند. [4]

تعقیبات نماز ظهر

شیخ طوسی رحمة الله در کتاب مصباح المتهجد در بخش تعقیبات نماز، چنین آورده است که: بعد از اقامه ی نماز ظهر چنین بگو:

لا إِلهَ إِلّا اللَّهُ الْعَظِيمُ الْحَلِيمُ، لا إِلهَ إِلّا اللَّهُ رَبُّ الْعَرْشِ الْكَرِيمُ، اَلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ، اَللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ مُوجِبَاتِ رَحْمَتِكَ، وَ عَزَائِمَ مَغْفِرَتِكَ، وَ الْغَنِيمَةَ مِنْ كُلِّ بِرٍّ، وَ السَّلامَةَ مِنْ كُلِّ إِثْمٍ، اَللّهُمَّ لا تَدَعْ لِي ذَنْبًا إِلّا غَفَرْتَهُ، وَ لا هَمًّا إِلّا فَرَّجْتَهُ، وَ لا سُقْماً إِلّا شَفَيْتَهُ، وَ لا عَيْباً إِلّا سَتَرْتَهُ، وَ لا رِزْقاً إِلّا بَسَطْتَهُ، وَ لا خَوْفاً إِلّا آمَنْتَهُ، وَ لا سُوءً إِلّا صَرَفْتَهُ، وَ لا حَاجَةً هِيَ لَكَ رِضاً وَ لِيَ فِيهَا صَلاحٌ إِلّا قَضَيْتَهَا، يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ، آمِينَ رَبَّ الْعَالَمِينَ.

معبودی جز خداوند باعظمت و بردبار نیست، معبودی جز الله، پروردگار عرش سخاوتمند نیست، ستایش مخصوص پروردگار جهانیان است. خدایا از تو درخواست می کنم که مرا موفق به انجام موجبات رحمت خویش و اسباب آمرزش خود نمایی و بهره‌مندی از هر خیری و سلامت از هر گناه و بدی را از تو می‌خواهم. خدایا! بر من گناهی مگذار، جز آنکه بیامرزی و هیچ اندوهی بر من مَنِه جز آنکه آن را از دلم برداری و نه دردی مگر آنکه درمانش کنی و نه عیبی مگر آنکه بپوشانی اش و نه رزقی مگر آنکه وسعت دهی و نه بیم و هراسی مگر اینکه مرا از آن ایمنی دهی و نه پیش‌آمد ناگواری مگر آنکه آن را برگردانی و نه حاجتی که رضایتِ تو در آن باشد و مرا در آن مصلحت، مگر اینکه روا کنی‌ ای مهربان‌ترین مهربانان، دعایم را مستجاب کن، ای پروردگار جهانیان.

و پس از آن، ده مرتبه این ذکر را بگو:

بِاللَّهِ اعْتَصَمْتُ، وَ بِاللَّهِ أَثِقُ، وَ عَلَى اللَّهِ أَتَوَكَّلُ.

به خداوند چنگ می‌زنم و بر خدا اعتماد می‌کنم و به خداوند توکل می‌نمایم.

و پس از آن می گویی:

اللّٰهُمَّ إِنْ عَظُمَتْ ذُنُوبِى فَأَنْتَ أَعْظَمُ، وَإِنْ كَبُرَ تَفْرِيطِى فَأَنْتَ أَكْبَرُ، وَإِنْ دامَ بُخْلِى فَأَنْتَ أَجْوَدُ، اللّٰهُمَّ اغْفِرْ لِى عَظِيمَ ذُنُوبِى بِعَظِيمِ عَفْوِكَ، وَكَثِيرَ تَفْرِيطِى بِظَاهِرِ كَرَمِكَ، وَاقْمَعْ بُخْلِى بِفَضْلِ جُودِكَ، اللّٰهُمَّ مَا بِنَا مِنْ نِعْمَةٍ فَمِنْكَ لَاإِلٰهَ إِلّا أَنْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ.

خدایا، اگر گناهانم بزرگ است همانا تو بزرگ ‌تر هستی و اگر کوتاهی و نقصانم در بندگی‌، بزرگ است، پس تو بزرگ ‌تری و اگر همواره بخل می‌ورزم، پس تو بخشنده‌ تری. خدایا، بزرگی گناهانم را به بزرگی بخشش و گذشتت و بسیاری کوتاهی‌ام را به بزرگواری آشکارت بیامرز و بخل مرا با جود بسیارت ریشه ‌کن ساز. خدایا! هر نعمتی که در دست ماست از سوی توست، معبودی جز تو نیست، از تو آمرزش می‌ طلبم و به‌ سوی تو باز می‌گردم.[5]

و دعایت را با ذکر صلوات به پایان می بری چنانچه امام صادق علیه السلام فرموده اند: هر دعايى كه خدا به وسیله آن خوانده شود، پوشيده و مستور است، بالا نمى رود و به اجابت نمى رسد مگر اين كه صلوات بر محمد و آل محمد صلی الله همراه با آن باشد.[6]

تسبیحات حضرت زهرا سلام الله

ذکر تسبیحات حضرت زهرا سلام الله، تعقیب مشترک همه ی نمازهای پنجگانه است چنانچه امام صادق علیه السلام فرموده اند: تسبيح حضرت زهرا سلام الله علیها، در هر روز و در تعقيب هر فريضه، در نزد من محبوب تر از به جای آوردن هزار ركعت نماز در هر روز است.[7]

و نیز فرموده اند: كسى كه در نمازهاى فريضه خود، پس از سلام نماز و قبل از حركت از جایگاه نمازش، خداوند را با تسبيحات حضرت فاطمه زهرا سلام الله تسبيح كند آمرزيده خواهد شد.[8]

دعای امام علی علیه السلام بعد از نماز ظهر

از قول امام صادق علیه السلام اینطور روایت شده است که: امام علی علیه السلام بعد از خواندن نماز ظهر، این دعا را می خواند:

اَللّهُمَّ اِنّى اَتَقَرَّبُ اِلَیْکَ بِجُودِکَ وَ کَرَمِکَ، وَ اَتَقَرَّبُ اِلَیْکَ بِمُحَمَّد عَبْدِکَ وَرَسُولِکَ ،وَ اَتَقَرَّبُ اِلَیْکَ بِمَلائِکَتِکَ الْمُقَرَّبینَ وَ اَنْبِیآئِکَ الْمُرْسَلینَ وَ بِکَ اللّهُمَّ اَنْتَ الْغَنِىُّ عَنّى، وَبِىَ الْفاقَةُ اِلَیْکَ، اَنْتَ الْغَنِىُّ وَ اَ نَا الْفَقیرُ اِلَیْکَ، اَقَلْتَنى عَثْرَتى، وَ سَتَرْتَ عَلَىَّ ذُ نُوبى، فَاقْضِ الْیَوْمَ حاجَتى، وَ لا تُعَذِّبْنى بِقَبیحِ ما تَعْلَمُ مِنّى، بَلْ عَفْوُکَ وَ جُودُکَ یَسَعُنى یا اَهْلَ التَّقْوى وَ یا اَهْلَ الْمَغْفِرَةِ، یا بَرُّ یا رَحیمُ، اَنْتَ اَبَرُّ بى مِنْ اَبى وَ اُمّى وَ مِنْ جَمیعِ الْخَلائِقِ، اِقْبَلْنى بِقَضآءِ حاجَتى، مُجاباً دُعائى، مَرْحُوماً صَوْتى، قَدْ کَشَفْتَ اَنْواعَ الْبَلاءِ عَنّى.[9]

خدایا به تو تقرّب می جویم بوسیله جود و کرمت و تقرّب می جویم به تو بوسیله محمّد بنده و فرستاده ات و تقرّب می جویم به تو به وسیله فرشتگان مقرّبت و پیامبران مرسلت و به خودت. خدایا تو از من بى نیازى ولى من بدرگاه تو نیازمندم و بى نیاز مطلق تو هستی ولى من محتاج توام. لغزشم را نادیده گرفتى و گناهانم را بر من پوشاندى پس در این روز حاجتم را برآور و عذابم مکن بخاطر کارهاى زشتى که از من مى دانى، بلکه گذشت و جود تو مرا فرا گیرد. آنگاه حضرت به سجده می رفت و مى فرمود: اى شایسته پرهیزکارى و اى شایسته آمرزش، اى نیکوکار اى مهربان، تو نسبت به من از پدر و مادرم و از همه ی خلائق نیک رفتارتر هستی. مرا باز گردان با حاجتِ مستجاب و دعاى برآورده و ندائی که مورد رحمت تو قرار گرفته و انواع بلا را از من دور کرده باشى.

تعقیبات نماز عصر

طلب آمرزش با این عبارات و اذکار:

اَسْتَغْفِرُ اللهَ الَّذى لا اِلهَ اِلاَّ هُوَ الْحَىُّ الْقَیُّومُ الرَّحْمنُ الرَّحیمُ، ذُوالْجَلالِ وَالاْکْرامِ، وَاَسْئَلُهُ اَنْ یَتُوبَ عَلَىَّ تَوْبَةَ عَبْد ذَلیل خاضِع، فَقیر بآئِس، مِسْکین مُسْتَکین مُسْتَجیر، لا یَمْلِکُ لِنَفْسِهِ نَفْعاً وَ لا ضَرّاً، وَ لا مَوْتاً وَ لا حَیاةً وَ لا نُشُوراً.[10]

آمرزش می طلبم از خدایى که معبودى جز او نیست زنده و پاینده وبخشاینده و مهربان، صاحب جلال و بزرگوارى است، و از او می خواهم توبه ی مرا بپذیرد، توبه بنده اى ذلیل و فروتن، نیازمندِ پریشان، بینوای درمانده ی پناه آورنده اى که مالک هیچ یک از سود و زیان و مرگ و زندگى و رستاخیزى براى خود نیست.

استغفار کردن

از امام صادق علیه السلام اینگونه نقل شده است که: هر کس بعد از اقامه ی نماز عصر، هفتاد مرتبه با ذکر استغفر الله ربی و اتوب الیه استغفار کند، خداوند هفتصد گناه وى را بیامرزد.[11]

پناه بردن به خدا

اَللّهُمَّ اِنّى اَعُوذُ بِکَ مِنْ نَفْس لا تَشْبَعُ، وَ مِنْ قَلْب لا یَخْشَعُ، وَمِنْ عِلْم لا یَنْفَعُ، وَمِنْ صَلاة لا تُرْفَعُ، وَ مِنْ دُعآء لا یُسْمَعُ، اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُکَ الْیُسْرَ بَعْدَ الْعُسْرِ، وَالْفَرَجَ بَعْدَ الْکَرْبِ، وَ الرَّخآءَ بَعْدَ الشِّدَّةِ، اَللّهُمَّ ما بِنا مِنْ نِعْمَة فَمِنْکَ، لا اِلهَ اِلاَّ اَنْتَ، اَسْتَغْفِرُکَ وَ اَتُوبُ اَلِیْکَ.[12]

بار الها، به تو پناه مى برم از نفسى که از تمنا سیر نشود و از دلى که خاشع نگردد و از دانشى که منفعتی نداشته باشد و از نمازى که بالا نرود و از دعایى که شنیده نشود، خدایا از تو می خواهم آسانى پس از سختی و دشوارى را و گشایش پس از گرفتارى، و فراوانى پس از سختى، خدایا هر نعمتى که ما داریم از آن تو است که معبودى جز تو نیست، از تو آمرزش می خواهم و بسوى تو باز می گردم.

تسبیح خداوند

ذکر تسبیحات حضرت زهرا، به قدری کارگشا و سفارش شده است که در سیره ی ائمه اطهار علیهم السلام، جزو تعقیبات همه ی نمازهای پنجگانه شمرده شده اند، چنانچه امام صادق عليه السلام فرموده اند:

هركس بعد از خواندن نمازهای واجب و پیش از اينكه پاى راست را از روی پاى چپش بردارد، تسبيح حضرت فاطمه زهرا سلام الله رابه جای آورد، تمام گناهان او آمرزيده مى شود، و دراين تسبيح از ذکر الله اكبر آغاز نماید. [13]

قرائت سوره قدر

امام محمد تقی علیه السلام فرمودند: هر كس بعد از ادای نماز عصر، ده مرتبه سوره قدر را بخواند، بگذرد براى او در روز قيامت مثل اعمال خلايق در اين روز.[14]

خواندن دعای عشرات

خواندن دعای عشرات در هر صبح و هر عصر بعد از فریضه نمازهای یومیه، مستحب است و البته بهترین وقت خواندن آن، بعد از ادای نمازعصر روز جمعه است [15] و مطلع نخست آن دعا، چنین است:

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ سُبْحَانَ اللَّهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَر وَ لاَ حَوْلَ وَ لاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ‏ …

برای دیدن متن کامل دعا، می توانید روی متن دعای عشرات کلیک کنید.

متن دعای عشرات

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ سُبْحَانَ اللَّهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَرُ
به نام خداى بخشنده مهربان پاك و منزه است خدا و ستايش مخصوص خداست و هيچ خدايى جز خداى يكتا نيست و خدا بزرگتر از هر چيز است

وَ لاَ حَوْلَ وَ لاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ‏
و قدرت و نيرويى جز از خداى – بلند مرتبه عظيم الشأن نخواهد بود

سُبْحَانَ اللَّهِ آنَاءَ اللَّيْلِ وَ أَطْرَافَ النَّهَارِ
خدا را تسبيح مى ‏كنم در ساعات شب و حدود روز

سُبْحَانَ اللَّهِ بِالْغُدُوِّ وَ الْآصَالِ سُبْحَانَ اللَّهِ بِالْعَشِيِّ وَ الْإِبْكَارِ
خدا را تسبيح مى ‏كنم وقت صبح و عصر خدا را تسبيح مى كنم اول شب و اول روز

(سُبْحَانَ اللَّهِ حِينَ تُمْسُونَ وَ حِينَ تُصْبِحُونَ‏
خدا را تسبيح مى ‏كنم چون شام كنند و صبح كنند

وَ لَهُ الْحَمْدُ فِي السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ وَ عَشِيّاً وَ حِينَ تُظْهِرُونَ‏
و ستايش مخصوص اوست در آسمانها و زمين و هنگام شب و چون روز به نيمه رسد

يُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَ يُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِ‏
آن خدايى كه زنده را از مرده و مرده را از زنده بيرون مى ‏آورد

وَ يُحْيِي الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا وَ كَذَلِكَ تُخْرَجُونَ‏) [1]
و زمين را بعد از مرگ (و خزان) آن باز زنده مى‏ گرداند و همين گونه شما هم پس از مرگ زنده مى‏ شويد

(سُبْحَانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ‏
منزه است پروردگارت خداى صاحب عزت از هر چه خلق توصيف او كنند

وَ سَلاَمٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ‏) [2]
و سلام بر رسولان او و ستايش مخصوص خداى عالميان است

سُبْحَانَ ذِي الْمُلْكِ وَ الْمَلَكُوتِ سُبْحَانَ ذِي الْعِزَّةِ وَ الْجَبَرُوتِ‏
پاك و منزه است خداى صاحب ملك و ملكوت منزه است خداى صاحب عزت و اقتدار

سُبْحَانَ ذِي الْكِبْرِيَاءِ وَ الْعَظَمَةِ الْمَلِكِ الْحَقِّ الْمُهَيْمِنِ (الْمُبِينِ) الْقُدُّوسِ‏
منزه است خداى صاحب بزرگى و شأن عظيم پادشاه حقيقى بلند مقام

سُبْحَانَ اللَّهِ الْمَلِكِ الْحَيِّ الَّذِي لاَ يَمُوتُ سُبْحَانَ اللَّهِ الْمَلِكِ الْحَيِّ الْقُدُّوسِ‏
پاك و منزه است خداى سلطان عالم كه زنده ابد است كه نمى‏ميرد منزه است خداى سلطان عالم كه زنده ابد است پاكيزه صفات

سُبْحَانَ الْقَائِمِ الدَّائِمِ سُبْحَانَ الدَّائِمِ الْقَائِمِ‏
منزه است خداى پاينده ابدى منزه است خداى زنده پاينده

سُبْحَانَ رَبِّيَ الْعَظِيمِ سُبْحَانَ رَبِّيَ الْأَعْلَى‏
منزه است خداى عظيم الشأن من منزه است خداى بلند مرتبه من

سُبْحَانَ الْحَيِّ الْقَيُّومِ سُبْحَانَ الْعَلِيِّ الْأَعْلَى‏
منزه است خداى زنده پاينده منزه است خداى بلند مرتبه ‏ترين موجود

سُبْحَانَهُ وَ تَعَالَى سُبُّوحٌ قُدُّوسٌ رَبُّنَا وَ رَبُّ الْمَلاَئِكَةِ وَ الرُّوحِ‏
منزه است و متعالى و بسيار منزه است و پاكيزه صفات پروردگار ما و پروردگار فرشتگان و روح

سُبْحَانَ الدَّائِمِ غَيْرِ الْغَافِلِ سُبْحَانَ الْعَالِمِ بِغَيْرِ تَعْلِيمٍ‏
منزه است خدا كه وجودش دائم و ابدى است و يك لحظه از خلق غافل نيست منزه است خدا كه ناآموخته عالم است

سُبْحَانَ خَالِقِ مَا يُرَى وَ مَا لاَ يُرَى‏
منزه است خدا كه آفريننده ديدنيها و ناديدنيها است

سُبْحَانَ الَّذِي (يُدْرِكُ الْأَبْصَارَ وَ لاَ تُدْرِكُهُ الْأَبْصَارُ وَ هُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ) [3]
منزه است خدا كه بندگان را مى ‏بيند و چشم خلق او را نمى ‏بيند و هم اولطيف است و دانا

اللَّهُمَّ إِنِّي أَصْبَحْتُ مِنْكَ فِي نِعْمَةٍ وَ خَيْرٍ وَ بَرَكَةٍ وَ عَافِيَةٍ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ‏
خدايا من شب را از لطف تو صبح گردانيدم در حال نعمت و خير و بركت و عافيت پس درود بر محمد (ص) و آل او فرست

وَ أَتْمِمْ عَلَيَّ نِعْمَتَكَ وَ خَيْرَكَ وَ بَرَكَاتِكَ وَ عَافِيَتَكَ بِنَجَاةٍ مِنَ النَّارِ
و اين نعمت و خير و بركت و عافيتت را بر من كامل گردان به اينكه از آتش دوزخ هم نجاتم دهى

وَ ارْزُقْنِي شُكْرَكَ وَ عَافِيَتَكَ وَ فَضْلَكَ وَ كَرَامَتَكَ أَبَداً مَا أَبْقَيْتَنِي‏
و مرا شكر خود و عافيت و فضل و كرمت مادامى كه هستم روزى گردانى

اللَّهُمَّ بِنُورِكَ اهْتَدَيْتُ وَ بِفَضْلِكَ اسْتَغْنَيْتُ وَ بِنِعْمَتِكَ أَصْبَحْتُ وَ أَمْسَيْتُ‏
خدايا من به نور تو هدايت يافتم و به فضل تو بى‏نياز شدم و به نعمتت صبح و شام كردم

اللَّهُمَّ إِنِّي أُشْهِدُكَ وَ كَفَى بِكَ شَهِيداً وَ أُشْهِدُ مَلاَئِكَتَكَ‏
خدايا تو را گواه مى‏ گيرم و گواهى تو كافى است و باز گواه مى‏ گيرم فرشتگان

وَ أَنْبِيَاءَكَ وَ رُسُلَكَ وَ حَمَلَةَ عَرْشِكَ وَ سُكَّانَ سَمَاوَاتِكَ وَ أَرْضِكَ (أَرَضِيكَ) وَ جَمِيعَ خَلْقِكَ‏
و پيغمبران و رسولان و حاملان عرش و ساكنان زمين و آسمانها و همه خلق تو را

بِأَنَّكَ أَنْتَ اللَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ وَحْدَكَ لاَ شَرِيكَ لَكَ‏
كه معتقدم به اينكه تو خداى يكتايى و هيچ خدايى جز تو نيست و احدى شريك تو نخواهد بود

وَ أَنَّ مُحَمَّداً صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ عَبْدُكَ وَ رَسُولُكَ‏
و اينكه حضرت محمد صلى الله عليه و آله بنده خاص و پيغمبر توست

وَ أَنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْ‏ءٍ قَدِيرٌ تُحْيِي وَ تُمِيتُ وَ تُمِيتُ وَ تُحْيِي‏
و اينكه تو بر هر چيز قادرى تويى كه خلق را زنده مى‏ كنى و مى ‏ميرانى و مى ‏ميرانى و زنده مى‏ گردانى

وَ أَشْهَدُ أَنَّ الْجَنَّةَ حَقٌّ وَ أَنَّ النَّارَ حَقٌّ وَ (أَنَّ) النُّشُورَ حَقٌ‏
و گواهى مى ‏دهم كه بهشت و دوزخ حق است و روز رستاخيز حق است

وَ (السَّاعَةَ آتِيَةٌ لاَ رَيْبَ فِيهَا وَ أَنَّ اللَّهَ يَبْعَثُ مَنْ فِي الْقُبُورِ)
و ساعت قيامت خواهد آمد بدون شك و خدا هر كه در قبر است بر مى‏ انگيزد

وَ أَشْهَدُ أَنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ حَقّاً حَقّاً
و گواهى مى‏ دهم كه على بن ابى طالب (ع) امير المؤمنين البته بر حق است

وَ أَنَّ الْأَئِمَّةَ مِنْ وُلْدِهِ هُمُ الْأَئِمَّةُ الْهُدَاةُ الْمَهْدِيُّونَ غَيْرُ الضَّالِّينَ وَ لاَ الْمُضِلِّينَ‏
و يازده فرزندش همه امامان هدايت يافته و پيشوايان هدايت خلقند نه گمراه و نه گمراه كننده امتند

وَ أَنَّهُمْ أَوْلِيَاؤُكَ الْمُصْطَفَوْنَ وَ حِزْبُكَ الْغَالِبُونَ وَ صَفْوَتُكَ وَ خِيَرَتُكَ مِنْ خَلْقِكَ‏
و آن امامان اولياء تو و برگزيدگان تو و حزب غالب و فاتح تواند و خاصان و منتخبان تو از ميان خلقند

وَ نُجَبَاؤُكَ الَّذِينَ انْتَجَبْتَهُمْ لِدِينِكَ وَ اخْتَصَصْتَهُمْ مِنْ خَلْقِكَ وَ اصْطَفَيْتَهُمْ عَلَى عِبَادِكَ‏
و خالصان (در ايمانند) كه تو به خلوص آنها را براى حفظ دين خودانتخاب كردى و ميان خلق اختصاص دادى و بر بندگان برگزيدى

وَ جَعَلْتَهُمْ حُجَّةً عَلَى الْعَالَمِينَ صَلَوَاتُكَ عَلَيْهِمْ وَ السَّلاَمُ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ‏
و آنان را حجت بر اهل عالم گردانيدى درود تو و سلام و تحيت و رحمت و بركاتت بر آنان باد

اللَّهُمَّ اكْتُبْ لِي هَذِهِ الشَّهَادَةَ عِنْدَكَ حَتَّى تُلَقِّنَنِيهَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ
خدايا اين شهادت را نزد خود در نامه عملم بنويس تا روز قيامت مرا به ياد آورى

وَ أَنْتَ عَنِّي رَاضٍ إِنَّكَ عَلَى مَا تَشَاءُ قَدِيرٌ
و تو از من خوشنود باشى كه تو بر خيرخواهى قادرى

اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ حَمْداً يَصْعَدُ أَوَّلُهُ وَ لاَ يَنْفَدُ آخِرُهُ‏
خدايا ستايشى مخصوص توست كه اولش بالا رود و آخرش بى ‏پايان باشد

اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ حَمْداً تَضَعُ لَكَ السَّمَاءُ كَنَفَيْهَا (كَتِفَيْهَا) وَ تُسَبِّحُ لَكَ الْأَرْضُ وَ مَنْ عَلَيْهَا
خدايا ستايشى مخصوص توست كه آسمان به تواضع براى تو بال بيفكند و زمين و اهلش تو را تسبيح گويد

اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ حَمْداً سَرْمَداً أَبَداً لاَ انْقِطَاعَ لَهُ وَ لاَ نَفَادَ وَ لَكَ يَنْبَغِي وَ إِلَيْكَ يَنْتَهِي‏
خدايا ستايشى مخصوص توست كه سرمدى و ابدى و بى‏ انتهاست و تمامى نيابد و آن ستايش لايق حضرت تو باشد و به تو منتهى گردد و آن ستايش در وجود تجلى كند

فِيَّ وَ عَلَيَّ وَ لَدَيَّ وَ مَعِي وَ قَبْلِي وَ بَعْدِي وَ أَمَامِي وَ فَوْقِي وَ تَحْتِي‏
و براى من و نزد من و با من و پيش از من و بعد از من و پيش رو و بالا و زير

وَ إِذَا مِتُّ وَ بَقِيتُ فَرْداً وَحِيداً ثُمَّ فَنِيتُ‏
و چون بميرم و منفرد و تنها و بى‏يار و ياور مانم و آنگاه كه فنا شوم در همه حال آن ستايش بجا آرم

وَ لَكَ الْحَمْدُ إِذَا نُشِرْتُ وَ بُعِثْتُ يَا مَوْلاَيَ اللَّهُمَ‏
و تو را ستايش مى‏ كنم هنگامى كه باز زنده و برانگيخته شوم اى صاحب اختيار من خدايا

وَ لَكَ الْحَمْدُ وَ لَكَ الشُّكْرُ بِجَمِيعِ مَحَامِدِكَ كُلِّهَا عَلَى جَمِيعِ نَعْمَائِكَ كُلِّهَا
و تو را حمد و شكرى به تمام انواع حمد و ستايشهاى تو بر جميع نعمتهاى بى‏ پايان تو

حَتَّى يَنْتَهِيَ الْحَمْدُ إِلَى مَا تُحِبُّ رَبَّنَا وَ تَرْضَى‏
تا آنكه حمد من اى پروردگار من پسند تو گردد و موجب خوشنودى تو شود

اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ عَلَى كُلِّ أَكْلَةٍ وَ شَرْبَةٍ وَ بَطْشَةٍ وَ قَبْضَةٍ وَ بَسْطَةٍ وَ فِي كُلِّ مَوْضِعِ شَعْرَةٍ
خدايا تو را حمد مى ‏كنم بر هر خوراك كه تناول كنم و هر شربت كه بنوشم و در هر زور بازو و گرفتن و رها كردن و بر هر مويى كه بر اندامم هست

اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ حَمْداً خَالِداً مَعَ خُلُودِكَ‏
خدايا تو را ستايش مى‏ كنم به حمدى كه ابدى باشد به ابديت تو

وَ لَكَ الْحَمْدُ حَمْداً لاَ مُنْتَهَى لَهُ دُونَ عِلْمِكَ‏
و تو را حمد مى‏ كنم به حمدى كه منتهى نشود مگر به علم تو

وَ لَكَ الْحَمْدُ حَمْداً لاَ أَمَدَ لَهُ دُونَ مَشِيَّتِكَ‏
و تو را حمد مى ‏كنم به حمدى كه مدتى ندارد جز مشيت تو

وَ لَكَ الْحَمْدُ حَمْداً لاَ أَجْرَ لِقَائِلِهِ إِلاَّ رِضَاكَ‏
و حمد مى ‏كنم تو رابه حمدى كه اجر قائلش جز خوشنودى تو نباشد

وَ لَكَ الْحَمْدُ عَلَى حِلْمِكَ بَعْدَ عِلْمِكَ‏
و تو را حمد مى ‏كنم بر حلم تو بعد از علم تو

وَ لَكَ الْحَمْدُ عَلَى عَفْوِكَ بَعْدَ قُدْرَتِكَ‏
و بر عفو تو پس از قدرتت

وَ لَكَ الْحَمْدُ بَاعِثَ الْحَمْدِ وَ لَكَ الْحَمْدُ وَارِثَ الْحَمْدِ
و حمد تو را سزاست كه حمد را تو برانگيخته و باز به تو باز مى ‏گردد

وَ لَكَ الْحَمْدُ بَدِيعَ الْحَمْدِ وَ لَكَ الْحَمْدُ مُنْتَهَى الْحَمْدِ
و حمد تو را سزاست از اول پيدايش حمد و انتهاى آن

وَ لَكَ الْحَمْدُ مُبْتَدِعَ الْحَمْدِ وَ لَكَ الْحَمْدُ مُشْتَرِيَ الْحَمْدِ
و حمد سزاوار توست كه حمد را تو در بنده ايجاد كنى و حمد تو را سزاست كه مشترى حمدى

وَ لَكَ الْحَمْدُ وَلِيَّ الْحَمْدِ وَ لَكَ الْحَمْدُ قَدِيمَ الْحَمْدِ
و صاحب حمد و حمد تو را سزاست كه قديم الذاتى

وَ لَكَ الْحَمْدُ صَادِقَ الْوَعْدِ وَفِيَّ الْعَهْدِ عَزِيزَ الْجُنْدِ قَائِمَ الْمَجْدِ
و حمد تو را سزاست كه وعده‏ ات صدق و عهدت پايدار و سپاهت مقتدر و غالب است و بزرگواريت ثابت

وَ لَكَ الْحَمْدُ رَفِيعَ الدَّرَجَاتِ مُجِيبَ الدَّعَوَاتِ مُنْزِلَ (مُنَزِّلَ) الْآيَاتِ مِنْ فَوْقِ سَبْعِ سَمَاوَاتٍ‏
و حمد تو را سزاست كه درجاتت بلند است و دعاى خلق را تو مستجاب مى‏ كنى و آيات با عظمت و بركت را از بالاى هفت آسمان تو نازل مى ‏گردانى

عَظِيمَ الْبَرَكَاتِ مُخْرِجَ النُّورِ مِنَ الظُّلُمَاتِ‏
و روشنى را از تاريكى تو بيرون مى ‏آورى

وَ مُخْرِجَ مَنْ فِي الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ مُبَدِّلَ السَّيِّئَاتِ حَسَنَاتٍ وَ جَاعِلَ الْحَسَنَاتِ دَرَجَاتٍ‏
و هر كس در تاريكى است تو به عالم نور مى‏ آورى و تويى كه بديها را به خوبيها مبدل كرده مطابق خوبيها درجه و مقام مى ‏دهى

اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ غَافِرَ الذَّنْبِ وَ قَابِلَ التَّوْبِ شَدِيدَ الْعِقَابِ ذَا الطَّوْلِ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ إِلَيْكَ الْمَصِيرُ
خدايا حمد سزاوار توست كه بخشنده گناه و پذيرنده توبه بندگانى و بسيار سخت عقاب و صاحب لطف و احسانى خدايا غير تو نيست و بازگشت همه بسوى توست

اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ فِي (اللَّيْلِ إِذَا يَغْشَى) وَ لَكَ الْحَمْدُ فِي (النَّهَارِ إِذَا تَجَلَّى‏)
خدايا تو را حمد مى‏ كنم در شب چون جهان را تاريك كند و تو را حمد مى ‏كنم در روز چون جهان را روشن سازد

وَ لَكَ الْحَمْدُ فِي الْآخِرَةِ وَ الْأُولَى‏
و تو را حمد مى‏ كنم در آخر و در اول

وَ لَكَ الْحَمْدُ عَدَدَ كُلِّ نَجْمٍ وَ مَلَكٍ فِي السَّمَاءِ
و تو را حمد مى ‏كنم به عدد ستارگان و عدد ملائكه آسمان

وَ لَكَ الْحَمْدُ عَدَدَ الثَّرَى وَ الْحَصَى وَ النَّوَى‏
و تو را حمد مى‏ كنم به عدد خاك و ريگ و هسته ‏هاى عالم

وَ لَكَ الْحَمْدُ عَدَدَ مَا فِي جَوِّ السَّمَاءِ وَ لَكَ الْحَمْدُ عَدَدَ مَا فِي جَوْفِ الْأَرْضِ‏
و تو را حمد مى كنم به عدد هر چه در ميان آسمان و تو را حمد مى‏ كنم به عدد هر چه در جوف ‏زمين است

وَ لَكَ الْحَمْدُ عَدَدَ أَوْزَانِ مِيَاهِ الْبِحَارِ وَ لَكَ الْحَمْدُ عَدَدَ أَوْرَاقِ الْأَشْجَارِ
و تو را حمد مى‏ كنم به عدد وزن آب درياها و تو را حمد مى ‏كنم به عدد برگ درختان

وَ لَكَ الْحَمْدُ عَدَدَ مَا عَلَى وَجْهِ الْأَرْضِ‏
و تو را حمد كنم به عدد هر چه در روى زمين است

وَ لَكَ الْحَمْدُ عَدَدَ مَا أَحْصَى كِتَابُكَ‏
و تو را حمد مى‏ كنم به عدد آنچه در لوح و كتاب تو بشمارش آيد

وَ لَكَ الْحَمْدُ عَدَدَ مَا أَحَاطَ بِهِ عِلْمُكَ‏
و تو را حمد مى‏ كنم به عدد آنچه علم تو به آن احاطه دارد

وَ لَكَ الْحَمْدُ عَدَدَ الْإِنْسِ وَ الْجِنِّ وَ الْهَوَامِّ وَ الطَّيْرِ وَ الْبَهَائِمِ وَ السِّبَاعِ‏
و تو را حمد مى‏ كنم به عدد جن و انس و خزندگان و مرغان هوا و چرندگان و درندگان

حَمْداً كَثِيراً طَيِّباً مُبَارَكاً فِيهِ كَمَا تُحِبُّ رَبَّنَا وَ تَرْضَى وَ كَمَا يَنْبَغِي لِكَرَمِ وَجْهِكَ وَ عِزِّ جَلاَلِكَ‏
به حمدى بسيار نيكو و با بركت در آن حمد آن گونه كه تو اى خداى من دوست دارى و موجب خوشنودى تو و لايق مقام ذات بزرگوار و عز و جلال توست

پس مى ‏گويى ده مرتبه‏

لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَ لَهُ الْحَمْدُ وَ هُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ
هيچ خدايى بجز خدا نيست او يكتا و بى‏شريك است ملك وجود همه از اوست و ستايش مخصوص او و او لطيف است و دانا

و ده مرتبه‏

لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَ لَهُ الْحَمْدُ يُحْيِي وَ يُمِيتُ وَ يُمِيتُ وَ يُحْيِي‏
هيچ خدايى بجز خداى يكتا نيست او يگانه و بى ‏شريك است و ملك وجود از او و ستايش خاص اوست كه خلق را زنده مى ‏كند و مى ‏ميراند و مى ‏ميراند و باز زنده مى ‏كند

وَ هُوَ حَيٌّ لاَ يَمُوتُ بِيَدِهِ الْخَيْرُ وَ هُوَ عَلَى كُلِّ شَيْ‏ءٍ قَدِيرٌ
و او خود زنده ابدى است و هر خير و نيكى به دست اوست و او بر هر چيز تواناست

و ده مرتبه‏

أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ الَّذِي لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ وَ أَتُوبُ إِلَيْهِ‏
آمرزش مى ‏طلبم از خدايى كه بجز او خداى زنده ابدى نيست و بسوى او از گنه باز مى ‏گردم

و ده مرتبه‏

يَا اللَّهُ يَا اللَّهُ‏
اى خدا اى خدا

و ده مرتبه‏

يَا رَحْمَانُ يَا رَحْمَانُ‏
اى بخشنده اى بخشنده

و ده مرتبه‏

يَا رَحِيمُ يَا رَحِيمُ‏
اى مهربان اى مهربان

و ده مرتبه‏

يَا بَدِيعَ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ‏
اى پديد آرنده آسمانها و زمين

و ده مرتبه‏

يَا ذَا الْجَلاَلِ وَ الْإِكْرَامِ‏
اى صاحب جلال و بزرگوارى

و ده مرتبه‏

يَا حَنَّانُ يَا مَنَّانُ‏
اى مهربان و اى صاحب منت بر خلق

و ده مرتبه‏

يَا حَيُّ يَا قَيُّومُ‏
اى زنده اى پاينده

و ده مرتبه‏

يَا حَيُّ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ‏
اى زنده ابدى كه هيچ خدايى جز تو نيست

و ده مرتبه‏

يَا اللَّهُ يَا لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ‏
اى خدا اى كه هيچ خدايى جز تو نيست

و ده مرتبه‏

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ‏
به نام‏ خداى بخشنده مهربان

و ده مرتبه‏

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ
بار خدايا درود فرست بر محمد (ص) و آل محمد (ع)

و ده مرتبه‏

اللَّهُمَّ افْعَلْ بِي مَا أَنْتَ أَهْلُهُ‏
خدايا آنچه را كه سزاوار توست با من بجاى آور

و ده مرتبه‏

آمِينَ آمِينَ‏
آمين آمين

و ده مرتبه

(قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ) [7]

پس مى‏ گويى‏

اللَّهُمَّ اصْنَعْ بِي مَا أَنْتَ أَهْلُهُ وَ لاَ تَصْنَعْ بِي مَا أَنَا أَهْلُهُ‏
خدايا با من آن كن كه لايق بزرگوارى توست نه آنكه سزاوار من است

فَإِنَّكَ أَهْلُ التَّقْوَى وَ أَهْلُ الْمَغْفِرَةِ وَ أَنَا أَهْلُ الذُّنُوبِ وَ الْخَطَايَا
كه تو لايق آنى كه از تو بترسند و از تو مغفرت و آمرزش طلبند و من اهل گناهان و خطاهاى بسيارم

فَارْحَمْنِي يَا مَوْلاَيَ وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ‏
پس به حالم ترحم كن اى مولاى من كه تو مهربانترين مهربانان عالمى

و نيز ده مرتبه مى‏ گويى‏

لاَ حَوْلَ وَ لاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ تَوَكَّلْتُ عَلَى الْحَيِّ الَّذِي لاَ يَمُوتُ‏
هيچ قدرت و نيرويى جز از خدا نيست بر او توكل و اعتماد مى‏ كنم بر آن خدايى كه زنده ابدى است

وَ (الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَمْ يَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ‏
و حمد مخصوص خداست كه فرزندى نگرفته و شريكى در ملك و سلطنت ندارد

وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ وَلِيٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ كَبِّرْهُ تَكْبِيراً)
و قدرتش از يارى خلق بى‏ نياز است و او را پيوسته به بزرگى ياد كن.

جهت مشاهده سایر مقالات و نوشته های نمازی میتوانید روی مقالات نمازی کلیک کنید.
کاری از تحریریه ستاد اقامه نماز